.:: Fauna Egiptu ::.

Krokodyl nilowy jest drugim co do wielkości największym krokodylem świata, a jednym z trzech występujących w Afryce. Osiąga długość nawet 7 m a masę ciała do 900kg, żywi się małymi ssakami, rybami i ptactwem wodnym, może dożywać nawet 100 lat.

Spotkać go można przede wszystkim na brzegu Nilu w Egipcie, gdzie w czasach starożytnych był czczony a jego podobizny nierzadko umieszczane były na ścianach świątyń i grobowców. 

Generalnie nie występuje na pustynnych terenach Sahary, ale w 2002 roku odkryto kilka jego izolowanych populacji w Mauretanii właśnie na Saharze. W miejscu występowania tego krokodyla przez większość roku panuje absolutna susza, ale przez okres kilku miesięcy, kiedy pada deszcz,  z wody deszczowej tworzą się obszerne i porośnięte roślinnością stawy, tworzące dogodne do życia środowisko dla tych zwierząt. Kiedy woda wysycha krokodyle zapadają w letarg zakopane w głębokich na kilkanaście metrów jamach.

Wielbłąd jednogarbny, czyli dromader, różni się od swojego dwugarbnego kuzyna z Azji nieco lżejszą budową ciała, większymi rozmiarami, dłuższymi nogami oraz mniejszym owłosieniem, no i oczywiście posiadaniem tylko jednego garba na grzbiecie. Ma sporą masę ciała, może ważyć nawet 700kg, a żyje przeciętnie 25 lat, choć w niewoli może dożywać nawet do 50.

Zamieszkuje praktycznie wszystkie kraje północnej Afryki, a zasięg jego występowania sięga nawet Indii, lecz dane te dotyczą osobników udomowionych, żyjących z człowiekiem, gdyż nie spotyka się już dzikich dromaderów.

Przez ludzi wielbłąd ten jest wykorzystywany jako wierzchowiec, zwierzę juczne, źródło mięsa, mleka, wełny i skór. Został udomowiony setki lat temu i nadal służy człowiekowi jak przed wiekami, lecz jego zastosowanie jako środka transportu wraz z postępem techniki znacząco się zmniejsza i przesuwa w kierunku bycia jedynie atrakcją turystyczną.

Wielbłądy są zwierzętami doskonale dostosowanymi do warunków pustynnych. Wykazują się wielką odpornością na niedostatek wody, potrafią przeżyć bardzo długi czas bez dostępu do wody i przetrwać utratę nawet 40% masy ciała, co dla większości innych stworzeń miałoby skutek śmiertelny. Jest to możliwe dzięki garbowi, wielkiemu rezerwuarowi tłuszczu (a nie wody, jak się powszechnie uważa), który nadaje zwierzęciu dużą odporność na odwodnienie organizmu.

Dromadery jedzą praktycznie wszystko, nawet takie rośliny, których nie tknęliby żadni inni mieszkańcy pustyni. Mogą także nie pić przez długi czas, ale kiedy już dostaną dostęp do wody, to potrafią wypić wodę w ilości równej nawet 1/3 masy ich ciała. Przed upałem chronią się dodatkowo niewielką potliwością, tzn. zaczynają się pocić dopiero przy bardzo wysokich temperaturach, dzięki czemu nie tracą z organizmu wody. Przed piaskiem pustyni chronią się dzięki posiadaniu trzeciej powieki na oczach oraz długich, kręconych rzęs ustawionych w dwóch rzedach. Oprócz tego sprawnie poruszają się po piaszczystych wydmach dzięki miękkim i szerokim kopytom, zapobiegającym zapadaniu się w gorące piaski.

Jest to dzika koza z rodziny krętorogich, żyjąca w strefie pustynno - skalistej północnej Afryki.

Jest bardzo skoczna, może skakać nawet 2 metry wzwyż, choć sama osiąga zwykle nie więcej niż 1 metr wysokości. Waży ok. 100kg, ale samice są nieco mniejsze. Jest, podobnie jak wielbłąd i inne zwierzęta pustyni, odporna na brak wody i może przetrwać długi czas w niekorzystnych warunkach.

Kilka podgatunków arui jest na wymarciu, choć ona sama nie jest trudna do spotkania.

Ssak morski zaliczany do syren, spokrewniony z wymarłymi już (wytępionymi przez człowieka) krowami morskimi oraz manatami.

Zamieszkuje przybrzeżne wody tropikalnej strefy oceanu Indyjskiego i Spokojnego, spotkać go można u wybrzeży Nowej Gwinei i Egiptu. Ma niedużą masę ciała, waży tylko 170kg, co w porównianiu z innymi morskimi ssakami jest stosunkowo niewiele. Osiąga długość 3 m, ciało ma masywne z tępo zakończonym pyskiem.

Żywi się trawa morską, którą rozciera przy użyciu tarcz rogowych obecnych w przedniej części żuchwy i szczęki.

Samica diugona osiąga dojrzałość płciową pomiędzy 8 a 18 rokiem życia i po trwającej około roku ciąży wydaje na swiat najczęściej jedno młode. Zaraz po narodzinach młody diugoń jest transportowany przez matkę na powierzchnię wody, aby mógł nabrać pierwszego oddechu.